Ben 60 yaşındayım. Artık ne eski dostlarımı ne de akrabalarımı evime bekliyorum, vallahi. Çoğu yakınım bana kibirli olduğumu falan düşünüyor ama açıkçası insanların ne dediği pek de umurumda değil artık.
Açık konuşayım, evime misafir çağırmamamın en büyük sebebi tamamen tembelliğim. Evi toparlamak, yemek hazırlamak, ikram falan hep bana yük oluyordu. Şimdi ne maddi durumum buna uygun, ne de isteğim var. Kahve içmek mi istiyoruz? Vallahi kafeler dolu, dışarıda da buluşabiliriz, ne gerek var eve topluca gelmeye?
Bir de işin şu tarafı var: Her gelen güzel enerjiyle gelmiyor. Kimisinin derdi tasasına, evinin ağırlığını taşıyamayanına niye yük olayım? Her misafirim gittikten sonra üzerimde tuhaf bir sıkıntı, bir hüzün oluyordu. Kendi konforumu, huzurumu neden feda edeyim? Artık kapımı misafire kapadıktan sonra ne kabus görüyorum ne de geceleri uykusuz kalıyorum, resmen rahatladım.
Hem emekliyim, evde pineklemekten de sıkıldım. Dışarı çıkıp yeni yerler görmek, kafa dağıtmak istiyorum. Niye söylenip herkesi eve toplayayım? Sonra onlar gidecek, evi toplayıp misafir iyi geçti mi, adam gibi ağırladım mı diye kendimi yiyip bitireceğim.
Bak çevremizde o kadar güzel mekan var ki Şimdi devir değişti, doğum gününü, özel günlerini illa evde kutlamana gerek yok. Ben de yorulmak istemiyorum artık, sabahtan akşama paspas-elimde gezmemeyi seçtim.
Biliyor musun, artık evim benim küçük dünyam oldu. Herkesi, her şeyi almak zorunda hissetmiyorum kendimi. Bana içimden gelmeyen hiç kimse girmiyor. Kimi bana ya kaçık, misafir sevmez biri oldun diyor ama, ben onlara katılmıyorum.
Sen ne dersin, biraz haklılık payım yok mu sence de?
