Kocam eski bir arkadaşından hâlâ sık sık mesaj alıyor.
Kocam olduğu için kendimi çok şanslı hissediyorum. Benim için neredeyse mükemmel bir adam! Fakat hayatımdaki insanın tamamen kusursuz olması ne yazık ki imkânsız gibi görünüyor. Zamanla fark ettiğim küçük bir eksisi var: Fazlasıyla sosyal, açık ve sıcak kanlı bir kişi. Belki çoğu insan için bu bir sorun gibi görünmeyebilir; ama…
Burak’ın kadın arkadaşlarıyla arası her zaman iyiydi. Mesajlarını gizlemez ya da saklayacak bir şey yapmaz ama yine de eski iş arkadaşı Sibelle olan yazışmalarından pek hoşlanmıyorum. Sibel yıllar önce evlenip eşiyle Avrupaya taşındı, fakat bir türlü hayatımızdan çıkmadı. Hâlâ adı evimizin içinde garip bir şekilde dolaşıyor.
Burakın işte veya yolculuk sırasında başına ilginç bir şey gelirse, haberi önce iki kişi alıyor: ben ve eski arkadaşı. Onun için önemli bir karar vermesi gerektiğinde yalnız bana değil, mutlaka ona da danışıyor. Hemen her konuyu Sibelle paylaşıyor. Zaman zaman, sadece bizimle ilgili konuşulabilecek şeyleri bile ona anlatıyor! Bundan çok rahatsız oluyorum.
Bir kez daha altını çizmek istiyorum: Burak gerçekten harika bir eş. Ev işlerini eşit şekilde paylaşıyoruz ve maddi olarak da sıkıntımız olmuyor. Düzenli olarak birlikte sinemaya, tiyatroya veya güzel bir restorana gideriz. Ama bütün bunlara rağmen, başka bir kadınla özel bir dostluğa neden ihtiyacı olduğunu hâlâ anlayamıyorum.
Belki de kıskançlığım mantıksız görünüyor olabilir ama artık kocamı kıskanmaya başladım. Onun iş yerindeki diğer kadın arkadaşlarından hiç huzursuz olmadım; yalnızca Sibele karşı içimde böyle bir his var.
Acaba Burakta hâlâ eksik olan bir şey mi var? Ya da bu arkadaşlığa neden ihtiyaç duyuyor?
Zamanla anladım ki, ilişkilerde güvenin yanı sıra iletişimi de kaybetmemek gerekiyor. İnsan sevdiğinin iç dünyasını anlamaya, onun ihtiyaçlarını ve sosyal çevresinin ona kattıklarını görebilmeye çalışmalı. Belki de hayat bize şunu anlatıyor: Gerçek mutluluk, karşımızdakini anlamaktan ve dostça, açık bir şekilde konuşabilmekten geçiyor.
