Bugün, 25 yaşında bir şehirlerarası otobüs şoförünün yaptıklarına tanık oldum. Olanlar şöyle gerçekleşti:
Otobüs durağından yaklaşık 80 yaşlarında yaşlı bir teyze bindi; ben de olan biteni dikkatlice izliyordum. Teyze mendilini çıkardı (içinde tabii ki para vardı), gerekli miktarı özenle saydı ve şoförden marketin önündeki bir sonraki durakta inmek istediğini rica etti. Şoför, alışılmış şekilde aracı durdurdu; teyze elindeki parayı uzatarak:
Teşekkür ederim oğlum, dedi.
Ancak şoför parayı almadı! Cüzdanını cebine koyarak, Üç dakikaya dönerim, dedi. Hızlıca markete koştu ve dört litre süt, yoğurt, ekmek, makarna ve biraz et aldı! Tüm bu malzemeleri yaşlı teyzeye getirdi. Teyze mahcup bir şekilde almak istemedi, Gerek yok oğlum, emekli maaşım bana yeter, ekmeğimi falan alıyorum zaten, dedi.
Ama genç adam ısrar etti:
Eğer almazsanız hepsini çöpe atarım.
Teyzenin gözlerinden yaşlar süzüldü, defalarca teşekkür etti, hayır dualarını etti… Şoför tekrar otobüse döndü. Otobüste kırklı yaşlarında bir kadın söze girdi:
Birkaç teşekkür için hem paranı harcadın hem de bizi geciktirdin, değdi mi?
Genç şoför döndü, otobüsün kapısını açtı ve kadını indirerek şöyle dedi:
Sizin gibi insanlar yüzünden yaşlılar tüm gençlerin kötü yetiştiğini düşünüyor. Çünkü çocuklarınıza samimiyet ve merhamet yerine riyakârlık ve açgözlülük öğretiyorsunuz!
Kadın, domates gibi kızarmış bir halde otobüsten indi! Helal olsun o gencekeşke herkes onun gibi yardımsever ve vicdanlı olsa! Unutma: İnsan olmak, gönül gözüyle görmek ve iyiliği çoğaltmaktır. Başkalarına el uzatmak, en büyük zenginliktir.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
