15 YAŞINDAKİ OĞLUMUN SIRT ÇANTASINDA BEBEK BEZİ BULUNCA PEŞİNE DÜŞTÜM ÖĞRENDİKLERİM HER ŞEYİ DEĞİŞTİRDİ
Yaklaşık iki haftadır 15 yaşındaki oğlum Egenin davranışlarında bir tuhaflık vardı. Ne asi ne de terbiyesizdi, sadece… uzaklaşmış gibiydi. Okuldan yorgun geliyordu, doğru odasına geçip kapıyı kapatıyordu. Daha az yemek yiyor, nereye gittiğini ya da kiminle mesajlaştığını sorduğumda rahatsızlığı hemen yüzüne yansıyordu. Önce ergenlik dönemi sıkıntısıdır, belki hoşlandığı biri var diye düşünmek istedim; gençler bazen içlerine kapanır.
Ama içimde bir yer, çok daha ciddi bir şeyler olabileceğini söylüyordu.
Bir akşam Ege banyodayken, sırt çantası mutfak masasının üstündeydi. Merak dayanılmaz olunca çantayı açtım.
İçerisinde kitapları, yarısı yenmiş bir granola bar ve… bebek bezi vardı.
Evet, yanlış duymadınız. Çantanın arasında, matematik kitabının yanında, 2 numara bir paket bebek bezi sıkışmıştı.
O an dünya durdu sanki. 15 yaşındaki oğlumun bebek bezine neden ihtiyacı olabilirdi?
Kafamda yüzlerce düşünce dolandı. Büyük bir sorun mu vardı? Bir kız arkadaş mı? Sakladığı büyük bir sırrı mı vardı? Hızlıca bir şeyler sormak istemedim, incinmesinden ve benden uzaklaşmasından korktum. Fakat bu konuyu da görmezden gelemezdim.
Ertesi sabah, Egeyi liseye bıraktıktan sonra, birkaç sokak gerisinde arabamı park edip beklemeye başladım. Uzaktan onu izliyordum.
Yirmi dakika sonra Ege arka kapıdan çıktı ve okulla ilgisiz, ara sokaklara doğru yürümeye başladı. Kalbim güm güm atarken, mesafeyi koruyarak peşine takıldım.
Yaklaşık on beş dakika yürüdü; Kadıköyün eski, harabe bir evinin önünde durdu. Duvarlardan boya dökülmüş, bahçesi ot bürümüş, camlardan biri kartonla kapatılmıştı.
Şaşkınlık içinde Egenin cebinden anahtar çıkarıp kapıdan içeri girdiğini gördüm.
Dayanamadım, arabadan indim ve evin kapısını çaldım.
Kapı yavaşça aralandı ve karşımda oğlum, kucağında minicik bir bebekle duruyordu.
Sanki araba farında kalmış bir ceylan gibiydi.
Anne? Burada ne yapıyorsun? diye fısıldadı şaşkınca.
Hemen içeri girdim. Oda loştu ve her yerde bebek eşyaları vardı biberon, emzik, divanın üstünde küçük bir battaniye. Kucağındaki altı yedi aylık bebek kız, kocaman kahverengi gözleriyle bana bakıyordu.
Ege, bu da ne? Kim bu bebek? diye sakince sordum.
Ege başını eğip, bebek huzursuzlanınca onu rahatlatmaya çalıştı.
Adı Zeynep, dedi sessizce. O benim çocuğum değil. En yakın arkadaşım Baranın kız kardeşi.
Bir an için ne diyeceğimi bilemedim. Baran mı?
Evet… Biz ilkokuldan beri arkadaşız. Annesi iki ay önce aniden vefat etti. Başka kimseleri yok zaten. Babaları da onları seneler önce terk etmiş.
Dizlerimin bağı çözüldü, sandalyeye oturdum.
Peki Baran şimdi nerede?
O şu an okulda. Biz günleri bölüştük. Sabahları o ilgileniyor, öğleden sonraları ben geliyorum. Kimseye anlatmadık. Zeynepin yurda verileceğinden korktuk.
Ege cılız sesiyle bu planı nasıl oluşturduklarını anlattı. Baran annesinin vefatından sonra kız kardeşine tek başına bakmaya çalışmış, hiç kimse sahip çıkmamış. Sosyal hizmetlerden korkup, eski aile evini toparlayıp yerleşmişler. Ege de yardım etmeyi teklif etmiş. Birlikte Zeynepe bakıyorlar, sütünü veriyor, altını değiştiriyorlarmış. Ege, biriktirdiği harçlıklarla bez ve mama alıyormuş.
Söyleyecek söz bulamadım. Oğlum, sırf engel olmamdan korktuğu için bana hiçbir şey anlatmamıştı; böylesine zor bir yükü tek başına taşımıştı.
Kucağındaki küçücük bebek nerdeyse tekrar uyuyordu, minik elleri Egenin gömleğine yanaşmıştı.
Onlara birlikte yardımcı olmalıyız, dedim sonunda. Bu yükü tek başına taşıyamazsın.
Gözlerim doldu. Ege bana şaşkınca baktı.
Kızgın değil misin?
Başımı salladım, gözyaşlarımı sildim.
Hayır oğlum, sana gurur duyuyorum. Ama bunu birlikte taşımalıyız.
O gün hemen harekete geçtim. Belediye sosyal hizmetlerini, hukuki danışmanlık veren bir avukatı ve Baranın rehber öğretmenini aradım. Çocukların Zeynepe olan bağlılığını gösteren kanıtlarla, Baranın geçici vasilik başvurusu yapmasına yardımcı olduk. Zeynepin bazı zamanlarda bizim evimizde kalmasını, Baranın ise okulu bitirene kadar desteklenmesini önerdim.
Kolay olmadı. Görüşmeler, araştırmalar ve ev ziyareti vardı, ama kararlılıkla ilerledik.
Bu süreçte Ege, bir şişe mama hazırlamayı da, bebek bezi değiştirmeyi de hiç ihmal etmedi. Kolik olduğunda nasıl sakinleştireceğini, uykusu kaçınca ninniler söylemeyi, hatta Zeynepi güldüren komik masallar anlatmayı öğrendi.
Baran ise, çevresinde destek bulunca özgüvenini yeniden kazanabildi. Acısını sindirme şansı buldu, biraz nefes alabildi, hem de; bir yandan en sevdiği kız kardeşinden ayrılmadan, ergen olmanın tadını çıkarabildi.
Bir akşam, salonda, Egeyi Zeynepi kucağına almış, ona hafif hafif ninniler mırıldanırken buldum. Bana dönüp gülümsedi.
Ailemden biri olmayan birini bu kadar sevebileceğimi hiç düşünmezdim, dedi.
Sen kocaman bir kalbe sahip oluyorsun, dedim.
Hayat, çocuklarımızı bazen hazırlıksız yakalayan sınavlarla karşılaştırıyor. Her zaman kollayıp koruyamıyoruz onları. Ama bazen o kadar güçlü ve merhametli oluyorlar ki, bize bile ders veriyorlar.
Oğlumu tanıdığımı sanıyordum. Fakat onun içinde sakladığı şefkati, cesareti ve sessiz kahramanlığını ancak böyle öğrendim.
Her şey bir sırt çantasında bulduğum bir paket bebek beziyle başladı.
Ve o gün, hayatım boyunca gururla anlatacağım bir hikâyeye dönüştü; zorluklar karşısında insanın en büyük gücünün, sevgi ve dayanışma olduğunu öğrendim.
