Bugün elli yedi yaşındayım. Eşimle otuz yılı aşkın süredir resmi olarak evliyiz ve o zamandan beri çamaşırlarını yıkadım, yemeklerini yaptım, evimizin sıcaklığını sağladım. İkimizden iki çocuğumuz var, onları büyüttüm ve okullarda en iyi şekilde eğittim. Ne zaman hatırlasam, kendimi hep bir koşuşturmanın içinde buluyorum; adeta bir hamster gibi tekerlekte dönüp duruyorum. Hep birkaç işte birden çalıştım, fırsat buldukça ek iş yaptım ki çocuklarımız hiçbir şeye muhtaç olmasın, diğer çocuklar gibi güzel giyinsinler.
Tüm bu evlilik hayatımız boyunca eşim hiçbir zaman ciddi şekilde çalışmadı. Emeklilik yaşından sonra ise tamamen eve kapandı, iş yapmayı da bıraktı. Ben ise hala çalışmaya devam ediyorum, çocuklarıma torunlarımla ilgilenirken yardım ediyorum, evin bütün işlerini yine ben üstleniyorum.
Ona defalarca iş bulması için yalvardım; güvenlik görevlisi bile olsa iş bulmasını istedim ama her seferinde Biz böyle de idare ediyoruz, benim ek iş yapmama gerek yok dedi. İşin içine yemek girince de kandıramıyorsun! Yemeklere zar zor vakit ayırıyorum. Bazen işten eve geliyorum, güzel yemeklerin hepsini yemiş, bana sadece çorba kalmış.
Bir gün arkadaşım Sevgiyle bu konuyu konuşurken bana, Sen ayrı yemek pişir; ona ucuz malzeme, kendine kaliteli malzeme kullan diye akıl verdi. Eve gidince eşime, doktorun bana diyet yapmam gerektiğini söylediğini, bu yüzden ona dokunmamasını söyledim.
Artık dolapta güzel yiyecekleri saklıyorum, o garaja indikçe ben çayımı içip, şekerlemelerimi yiyorum. Sucuk ve peynirleri buzdolabının gözlerinde gizliyorum, o görmeden atıştırıyorum. Beni kurtaran ise iki buzdolabımızın olması; birinde market alışverişleri duruyor, diğerinde turşu kavanozları, asıl iyi yiyecekleri de orada saklıyorum.
Biliyorsun, erkekler hele bizimkiler, gözlerinin önündekini bile göremiyor. Kaliteli hindi eti alıp kendime haşlama köfte yapıyorum, tarihi geçmiş domuz etini baharatlarla karıştırıp ona veriyorum, umurunda bile olmuyor. Ona ucuza kuru makarna alıyorum, bana ise bol kaliteli irmikli makarna. Yediğiyle ilgilenmiyor zaten.
Davranışımda yanlış bir şey görmüyorum, vicdanım rahat. Eğer doğru düzgün yemek yemek istiyorsa, adam gibi iş bulup çalışsın, öyle yan gelip yatmasın! Bizim yaşımızda boşanmak saçılık bence, hayatın çoğu geçti, birlikte bir evimiz var, şimdi satıp parayı bölmek niye? Hem zaten eve kaç kuruş giriyorsa Türk Lirası ile idare ediyoruz; huzur diye bir şey kalmadı ama hayat bu.
