EVİNDE FAZLALIK
Havva yıllarını bu evi eşiyle birlikte inşa ederek geçirmiş, her tuğlasında emeği ve yüreği vardı. Oğlu Muratı, Zeyneple evlendirdiklerinde, Havva gerçekten inanmıştı: Bu evde artık daha çok neşe, daha çok sıcaklık olacak. Fakat birkaç ay geçmeden evdeki hava ağırlaştı.
Zeynep sessizce bir mücadele başlattı. İlk başta, Havvanın fikrini sormadan eşyaların yerini değiştirdi, ardından onun yıllardır severek sakladığı perdeleri çöpe attı. Havva sessiz kaldı; yeter ki oğlu mutlu olsun. Ama Zeynepin gözü daha yüksekteydi. Evde tek söz sahibi olmak istiyordu.
Anne, senin odanda televizyon çok sesli çalışıyor, başım ağrıyor, dediği günler olurdu.
Anne, ben mutfakta yemek yaparken içeri girme lütfen, sen olunca yapamıyorum, derdi akşamları.
Oğluna ise farklı konuşuyordu: Senin annen çok değişti, sürekli dır dır ediyor, bana olmadık şeyler söylüyor. Çok zorlanıyorum, her akşam ağlıyorum. Oğlu, iki sevdiği kadın arasında bocalarken zamanla eşine inanmaya başladı.
Her şey soğuk bir akşam çözüldü. Havva biraz rahatsızlanmış, ateşi yükselmişti. Mutfakta bir bardak çay istemek için çıkmışken, salondaki konuşmayı duydu.
Murat, diyordu Zeynep kocasına, ben artık dayanamıyorum. Annen en büyük odada kalıyor. Onu bahçedeki küçük odaya taşıyalım. Hem kendi rahat eder, hem de bize daha çok yer kalır. Ya da en iyisi, ablasının köydeki evine göndersene?
Oğlu biraz utanarak cevapladı: Ama Zeynep… sonuçta bu ev onun.
Eskidendi, şimdi bizim! diye kestirip attı Zeynep. Eğer annen bu evde kalmaya devam ederse, ben valizimi alıp annemlere giderim. Tercih senin.
Havva oğlunun cevabını beklemedi. Odaya girdi; yüzü solmuş olsa da başı dimdikti.
Seçmeye gerek yok, dedi sessizce. Zeynep, haklısın; bir ev aileye aittir. Ama bu evin tapusu benim üstüme. Ben o küçük odaya geçmeyeceğim. Murat, seni çok seviyorum. Ama eğer annenin burada gereksiz olduğuna inanıyorsan, kapı orada. İkiniz de eşyalarınızı toplayabilirsiniz.
Zeynep, Havvanın yumuşak olacağını sanmıştı ama yanıldı. Oğlu, annesinin gözündeki yaşları ve eşinin gözündeki soğukluğu görünce adeta uyandı. O gece giden Murat olmadı. Bağırıp çağırarak, Bunu daha çok arayacaksınız! diyen Zeynep gitti.
Bir yıl sonra… Murat hâlâ annesiyle yaşıyor, huzura ve saygıya değer veren başka bir kadınla tanıştı. Havva ise hayatında ilk defa bir gerçeği anladı: İyilik, korumasız kalmamalı. Eğer birini evine alıyorsan, gerekirse eşiğinden göndermesini de bilmelisin.
