Benim aşırı tutumlu diyeceğim arkadaşlarım var. Hemen her şeyden tasarruf ederler. Yemekten, kıyafetten… Fakir değiller, hatta oldukça varlıklı insanlar. Ellerinde her zaman para bulunur. Yani, isteseler birçok şeyi satın alabilirler.
Onların evine yalnızca özel günlerde giderim. Diğer zamanlarda genellikle telefonda konuşup hal hatır sorarız. Geçen ay beni doğum günlerine davet ettiler. Gittim ama eve aç bir şekilde döndüm.
Söz konusu sabah, önceden aldığım hediyemi çantama koyup işe gittim. Saat dörtte arkadaşlarım aradı, akşam için doğum günü partisine davet ettiler. Öğlen sadece bir fincan kahveyle iki kurabiye yedim. Kısacası, partide ikram olacak diye özellikle yemek yememiştim.
Genel olarak, davet edilen saatten bile önce onların evine vardım. Hediyemi verdim, iyi dileklerimi sundum. Sonra da, Böyle aç geldim, bilerek yemedim, ne varsa yerim artık, diye şakayla karışık söyledim. Arkadaşım da gülerek, Her şey hazır, dedi.
Bizimle beraber ev sahipleriyle toplamda sekiz kişiydik. Salona girince masanın kurulmadığını gördüm. Anladım ki, arkadaşlarım açık büfe tarzı bir şey hazırlamışlar. Sandalye yoktu, yalnızca küçük bir kanepe vardı. Açıkçası, işten yeni çıkmışken, herkesin normal masada oturup yemek yemesi güzel olurdu. Ama madem ki büfe hazırlanmış, öyle olsun dedik. Bir arkadaş küçük, yuvarlak bir masa yaptı ve üstüne yiyecekler dizildi. O anda keşke öğlen sadece iki kurabiye yemeseydim, diye epey pişman oldum.
Masada birkaç küçük tabak vardı (doğrusu dilimleri de saydım, hiç gocunmuyorum). Her bir tabakta sekiz dilim olacak şekilde yerleştirilmişti. Sekiz dilim sucuk (bayılırım), sekiz dilim pastırma, sekiz dilim beyaz peynir. Domates ve salatalık tazecik, yine sekizer ince dilim. Hepsi de neredeyse transparan kadar ince ama güzelce sunulmuştu. İki tane de minik kaseye alınmış salata vardı. Meyveler, yine her kişiye bir parça olarak dizilmişti. O zengin masayı bir şişe şarap tamamlıyordu. Özetle; yiyin için, sevgili konuklar.
Ben, elimde bir dilim sucuk ve peynir, açlıktan kemik sayıyordum. Doğrusu, içmek bile gelmedi içimden; atıştırmalık olmadan korktum. Ev sahibi arkadaşım, Sıcak bir şeyler getireceğim, dedi. İyi dedim, belki sıcak örnek bir yemek gelir. Evin hanımı mutfaktan sıcak bir tabak getirdi.
Her kişiye minik birer tane patates kızartması ve birer tavuk kanadı! Vallahi güldüm. Tek tesellim pastanın boyutunun normal olmasıydı! Neticede güzel sohbet döndü. Ama eve dönerken, karnım fena halde açtı.
Eve dönerken bir markete uğradım, kendime biraz yiyecek aldım. Eve gelince şöyle adam gibi bir yemek yedim. Bu sayede, arkadaşlarım misafir için para harcamamış oldular.
İnsanın, doğum günü partisine davet edip de, onu adam gibi ağırlamayacaksa, neden böyle bir davet verir; hâlâ anlamış değilim.
