Kayınvalidem tam anlamıyla bir hanımefendi… Aslında, tüm derdimi bu cümlede ifade edebilirdim, ama sizi aydınlatmak için devam edeceğim. Her akşam işten eve yorgun argın dönerdim, kendimi koltuğa atardım. O anlarda, nişanlıma yemek pişirmek istememin ne kadar imkânsız göründüğünü bir düşünün. Bir gün eve girdim ve eşimin telefonda konuştuğunu duydum. Belli ki konuşma yeni başlamıştı:
Evet. Anneciğim, merhaba… evet… evet… hayır, daha yemek yemedim! Şimdi geldi, canı isterse bir şeyler yapar artık. Tabii ki açım anne, bugün daha sadece kahvaltı yaptım. Açlık ölüm değil ki anne, dayanırım. Yani… bizi davet mi ediyorsun?
O kadar sinirlenmiştim ki, bu konuşma sırasında tek kelime etmemiştim. Yumruklarımı sıkarak öylece kaldım. Telefonu kapattıktan sonra, yüzünde masum bir gülümsemeyle, adeta çocuk gibi zıplayarak, Annemi akşam yemeğine davet ediyor dedi ve her zamanki gibi annesinin arada bir yaptığı bütün yemekleri sıralamaya başladı. Kayınvalidem hakkında düşündüklerimi bir bir söylemek istedim. Tatlı faslında da Gece yatmadan önce neden yemek yemiyorsun? monoloğunu dökmek istiyordum. Ama… Hazırlandım, makyaj yaptım ve birlikte yemeğe gittik.
Ama bu olay, bardağı taşıran son damla oldu. Sonrasında ayrıldık. Şimdi ikinci kez evliyim. İkimiz de çalışıyoruz ve çok yoruluyoruz, bu yüzden yemeği sırayla yapıyoruz. Bu sayede evimizde huzur ve uyum hakim oldu.
