Eşimle on yıldır birlikteyiz, altı yıldır da resmi olarak evliyiz. Bu süre içinde iki çocuk sahibi olduk büyük oğlumuz dokuz yaşında, küçük oğlumuz ise beş aylık.
Şu anda iki odalı bir apartmanda yaşıyoruz. Burası bana anneannemden kaldı. Eski bir daire ama benim kendi evim.
Oğlumuzun doğum günü yaklaşıyor. Kutlamayı evde yapmaya karar verdik çünkü şu sıralar elimizde fazla para yok. Bu noktada bir tartışma çıktı. Benim akrabalarım gelemiyor, ama eşimin akrabaları hep birlikte gelmek için acele ediyorlar ve geceyi bizde geçirmeyi düşünüyorlar. Hepsini nereye sığdıracağım?
Böyle uzun süreli misafirlere alışık değilim. Genelde bir iki saatliğine gelirler, gece bizde kalmazlar. Eğer gerçekten burada, İstanbul’da kalmak istiyorlarsa oteller her zaman açık, her türlü kalabilirler.
Bu yüzden eşimle aramızda büyük bir tartışma çıktı, hatta bir süre ayrı yaşamaya bile karar verdik. Neden bu kadar katı davranıyorum? Çünkü öncelikle, kayınvalidemler pek temiz insanlar değiller haftada bir yıkanıyorlar. Onların geceyi burada geçirmesiyle ev nasıl kokar, tahmin edebiliyor musunuz? Üstelik evde çocuklarım var! Ayrıca, neden gece kalmak istiyorlar, sonuçta çok uzakta yaşamıyorlar? Sizce haksız mıyım?
Eşim ise bensiz başa çıkamayacağımı düşünüyor. Göreceğiz bakalımBir gece, küçük oğlumun ağlamasıyla uyandım. Oturma odasından gelen hafif bir ışık gördüm. Sessizce gittim ve eşimi pencerede hüzünlü bir şekilde otururken buldum. Yanına oturdum, ikimiz de bir süre sustuk. Sonra bana dönüp “Bazen aileler yüzünden birbirimizi kırıyoruz,” dedi, sesi titrek ve yorgundu.
O an, tüm bu gerginliğin, aslında herkesin iyi niyetinden ama aynı zamanda korkularından kaynaklandığını fark ettim. Ona elimle dokunup, “Ben seninle ve çocuklarımızla mutluyum, evim küçük ama yuvamız büyük olsun yeter,” dedim.
Ertesi sabah, pastayı birlikte süsledik, çocuklarımıza gülümsedik. Misafirlerin kalacakları oteli birlikte ayarladık. Kutlamada hep birlikte güldük, belki de ilk kez, herkes farklı ama aynı çatı altında, sınırların ve kuralların ötesinde, sevginin sıcaklığını hissettik.
O gecenin sonunda koltuğa oturup dışarıda usulca yağan yağmuru izlerken, aile olmanın; bazen fedakarlık, bazen de sınır çizebilmek olduğunu anladım. Ve içimi ilk kez uzun zamandır hissetmediğim bir huzur kapladı: Benim küçük evimde, kendi ailemin hikayesi tam da burada güzeldi.
