Elif ve ben, aynı şehirde yaşamamıza rağmen çok fazla konuşmazdık. Ortak arkadaşlarımızdan onun zor bir dönemden geçtiğini işitmiştim. Ona destek olmak için ziyaret etmeye karar verdim. Elif bana işini kaybettiğini, eşinin düzensiz çalıştığını ve yükselen faturalarla beraber çocuklarına bakmakta zorlandıklarını anlattı. Kız kardeşime karşı derin bir merhamet hissettim ve elimden gelen her şekilde yardımcı olmaya karar verdim. Eve döndüğümde ise içimde ağır bir yük vardı. Ertesi gün bağışlayabileceğim tüm eşyaları toplayıp Elife götürdüm.
O andan itibaren sadece ben değil, birçok akrabamız da Elife aylar boyunca destek oldu. Kimimiz sıcak giysiler, kimimiz çocuklar için neredeyse yeni ayakkabılar getirdi. En temel ihtiyaçları; pirinç, patates, bisküvi ve meyve gibi gıdaları almaya başladık. Elif ve ailesini desteklemek için elimizden geleni yaptık. Eşi ise nadiren görülüyordu, muhtemelen geçinebilmek için yoğun çalışıyordu diye düşündük.
Bir gün, Elifi sabah işe gitmeden ziyarete karar verdim. O sırada kapılarının önünde şaşırtıcı derecede büyük ve lüks bir araba gördüm. Bu aracın oldukça pahalı olduğu belliydi. Elifin eşi evden çıktı, arabaya bindi ve gitti. Merak edip Elife bu araba hakkında sordum. Bir bankadan kredi çekip bu arabayı aldıklarını ve taksitlerini ödediklerini açıkladı.
Daha da şaşırdım ve sordum: “Yani evde neredeyse hiç paranız yok ama böylesine pahalı bir arabayı krediyle alabiliyorsunuz? Hepimiz sizi aşılması güç bir maddi sıkıntı içinde sandık ama bizim maddi desteğimizle lüks bir araba kullanıyormuşsunuz.” Bu konuşma, verdiğimiz maddi yardımın aslında düşündüğümüz gibi kullanılmadığını ortaya koydu.
Bundan sonra kız kardeşimden uzak durmaya ve gerçeği akrabalarımla paylaşmaya karar verdim. Çünkü son aylarda sağladıkları yardımların nereye gittiğini bilmeye hakları vardı.
Hayat bazen bize, yardım ederken aklımızı ve kalbimizi bir arada kullanmamız gerektiğini gösterir. Destek olmak güzeldir ama samimiyet ve dürüstlüğün olmadığı yerde verilen emek de boşa gidebilir. Yardıma ihtiyacı olanı ayırt etmek, hem kendi vicdanımızı hem de çevremizi korur.
