Bugün geçmişe dönüp baktığımda, kendimi gerçekten şanslı hissediyorum. Kendimle hep gurur duymuşumdur; çünkü amaçlarına sıkı sıkıya bağlı biri oldum hayatım boyunca. Daha 25 yaşındayken, hiçbir destek almadan İstanbulda kendi başıma bir daire sahibi olmayı başardım.
Ne annemden ne de babamdan bir yardım gördüm, uzak akrabalarım bile bana destek olmadı. Her şeyi tek başıma gerçekleştirdim. Sonra bir gün, hayatıma girdiğini hissettiğim, kalbimin ritmini değiştiren bir adamla tanıştım. Ona ne kadar cesurca açıkladım: Kendi evim var!
Ama hemen baştan uyardım onu; onun evinde yaşamaya niyetim yoktu. O yüzden, birlikte oturmak istersek yeni bir ev kiralayacaktık, ben de kendi dairemi kiraya verip araba almak için para biriktirmeye çalışacaktım.
Bu fikir ona da mantıklı geldi ve kira parasını yakında toparlayacağına söz verdi; beraber yaşayacaktık. Aradan altı ay geçti, bir akşam elinde bir bavulla karşıma çıktı. İşini kaybetmiş, cebinde bir kuruş bile kalmamış.
Bir süreliğine yanında kalabilir miyim diye ricada bulundu. Elbette, ailesi vardı, gidebileceği bir evi. Açıkçası onu yanıma almadım. Bence tüm bunlar sadece benim imkanlarımı kullanmak için uydurulmuş bir bahaneydi, başka bir şey değildi. Sonunda ona veda ettim. Şimdi geriye bakınca, verdiğim karardan dolayı içim rahat.
