Tüm arkadaşlarımın anneleri çocuklarına kolaylıkla bakabiliyor. Ama benim annem için torununa bakmak imkânsız bir şey. Sürekli aynı şeyi tekrarlıyor bana: O senin çocuğun, ben kendi çocuğumu büyüttüm. Kızımın adı Zehra, beş yaşında, anaokuluna gidiyor. İki yıl önce doğum iznim bittikten sonra tekrar çalışmak zorunda kaldım; ilkokulda öğretmenim. Ne yazık ki, sık sık izin alamıyorum. Böyle durumlarda keşke annem yanımda olabilseydi.
Kışları özellikle bolca boş vaktim oluyor çünkü yazlık evimiz yok. Annem ise gününü evde geçiriyor; tek yaptığı televizyon izlemek, arkadaşlarıyla telefonda konuşmak. Başka hiçbir uğraşı yok. Geçen hafta Zehranın gözlerinde problem olduğunu öğrendik, doktora gittik. Annemi arayıp dedim ki, Zehrayı on gün boyunca kliniğe götürmemiz gerek. Zehrayı saat 1de anaokulundan alıyoruz, sabahları da kliniğe götürmek gerekiyor. Her şey birbirine çok yakın; anaokulu, klinik, annemin evi.
Kızım uslu bir çocuk, annem bunu çok iyi biliyor. Ne huysuzluk eder, ne gürültü yapar, ne de etrafı kirletir. Ne önüne koyarsak yer. Ama buna rağmen, annem Zehraya karşı sanki hep mesafeli. Bir gün, benim de eşimin de işe gitmesi gerektiğinde annemin yardımına ihtiyaç duydum.
Keşke annem birkaç günlüğüne gelip yardım etse, ne güzel olurdu. Fakat öyle bir isteği asla yok. Allahtan ailemiz geniş; yakınlarda oturan akrabalarımız var ve gerekirse destek olabiliyorlar. Anneannem de yan binada oturuyor, son zamanlarda işi gücü kalmadı, aslında torununa birkaç saat bakması çok mantıklı olurdu. Yan dairede oturduğu için masrafı da olmaz, hem de benimle eşimin stresini azaltırız.
Annem emekli olduktan sonra maddi olarak da ona çok destek oluyorum. Hemen her zaman cebine para koyuyorum, evinin kirasını da iki ayda bir komple ben ödüyorum. Alışverişe giderken annemi de götürürüz, alışverişini kendi yapıyor. Her bayram ona çok güzel ve pahalı hediyeler alırım. Ama annem sanki bütün bu yardımlarımı doğal hakkı olarak görüyor. Sanki benim kızım olarak görevim, anneme evine yemek taşımak, kirasını ödemek Ama bunu hiç anlamıyorum! Benim çocuğumla ilgili sıkıntılarım da bana ait, kimseye yük olmak istemiyorum ki!
Ne tuhaf: Annelerimizin aslında bize yardım etmek gibi bir yükümlülüğü yok belki ama yine de bazıları yardım ediyor. Sizce bu adil mi? İçim çok acıyor Annem için bu kadar uğraşıyorken, o hiç değerini bilmiyor, umursamıyor gibi.
