Bizim yeğenimiz Zeynep henüz on üç yaşındayken, onu yaz tatili için iki hafta boyunca babaannesinin yanına göndermiştik. İlk başta Zeynep babaannesiyle vakit geçirmekten çok keyif aldı, aralarında da müthiş bir bağ vardı. Ama zaman geçtikçe Zeynep büyüdü, köyün o eski cazibesi de onun için biraz sönükleşmeye başladı. Arkadaşlarını, sinemaya gitmeyi ve şehirdeki bir sürü aktiviteyi özlemeye başladı. Bir de, Zeynep babaannesinin tek torunuydu; kızımızı göndermek, yaşlı kadının hayatına biraz renk ve mutluluk katmanın da bir yoluydu aslında.
Bir gün, Zeynepin annesi, Asuman, ikinci çocuğuna doğum yaparken, babası onu arabayla babaannesinin evine bıraktı. Hem kız biraz temiz hava alsın, kafasını dağıtsın; hem de babaanneyle sohbet etsin diye düşündüler. Zeynepin gelişinin babaannesinin bütçesine de katkısı oldu tabii, çünkü damadı onun masraflarını karşılamak için biraz para göndermişti. Adam her ay üç beş kuruş, hadi diyelim 500 lira yolluyordu ki, kız rahat etsin.
İlk zamanlar, babaannesi Zeynepten ev işlerinde yardım beklemiyordu. Onun gelişiyle sadece evine neşe gelmişti, konuşacak birisi olmuştu. Birlikte çay içer, eski hikayeler anlatır, her şeye birlikte gülerlerdi. Ama zamanla, Zeynepin biraz beklentileri arttı; sık sık şikayet etmeye başladı. Biliyordu ki babası para gönderiyordu, istediği her şeyi alabilirdi; en iyi yemeklerin yapılmasını, en güzel ikramların önüne gelmesini ister oldu.
Sonra, bir gün olay patladı. Zeynepin çok sevdiği fistikli simidini birisi yemiş! Bir anda öfke nöbetine girdi; babaannesinin yanında yaşayan bir akrabayı suçladı. Olay büyüdü de büyüdü; Zeynepin babası olup bitene el koymak mecburiyetinde kaldı. Evdeki gerilim arttı, yanlış anlamalar, küsüşmeler derken, aile sonunda Zeynepi bir daha babaannesinin köyüne göndermemeye karar verdi.
Tabii bu durum yaşlı kadının içini bayağı buruk bıraktı. Torunuyla geçirdiği vakit onun için çok değerliydi. Zorluklar yaşansa da, Zeynepin yanında olmasını çok seviyordu kadıncağız. Ne yazık ki, şartlar değişti, ziyaretler tamamen bitti. Babaannesi ister istemez evde yalnız kaldı, eski neşesinden de bir şey kalmadı.
