Babamı hatırlamıyorum, bu yüzden hep annemin anlattığı hikayelerden öğrendim onunla ilgili şeyleri. Annem hep, ben doğmadan önce her şeyin güzel olduğunu söylerdi. Babam anneme hep destek olur, ona yardımcı olurmuş. Ama bizimle bir yıl bile kalmadı. Annem beni dünyaya getirdikten hemen sonra, babam ortadan kayboldu. O dönemde cep telefonu yoktu, annem babamı arayacak bir yol bulamamış. Çalıştığı yerde de kimse onun nerede olduğunu bilmemiş. O zamanlar annem için hayat gerçekten çok zordu.
Annem iş buldu. Beni bırakacak kimsesi olmadığı için, gittiği her yere beni de götürdü. Annemin çalıştığı odanın ne kadar soğuk olduğunu hâlâ hatırlıyorum. Bu yüzden sık sık hastalanıyordum. Sonra kreşe gitmeye başladım, annem ise temizlikçi olarak başka bir iş buldu.
Paramız yoktu, ama annemin nasıl mücadele ettiğini, benim için nasıl çalıştığını hep gözlerimle gördüm. Her şeyini bana adadı. Babamın yaptığı şeylerden sonra, hayatını sadece benim için yaşamaya karar verdi. Okulu, üniversiteyi bitirdim. Sonra iş buldum ve şimdi anneme yardımcı oluyorum. Onun daha az üzülmesi için her şeyi yapıyorum. Tüm bu yıllar boyunca babamdan hiç haber almadık. Hayatım hakkında bir kez bile soru sormadı bana.
Ama bir gün kapımız çaldı. Annem kapıya gitti, ben de içeriden bir erkek sesi duydum. Çıktım ve bir bastonlu yaşlı adamla karşılaştım. Annem bana dönüp, Babandır, dedi.
Babam ağlıyor ve özür diliyordu. Gençtim, cahildim, dedi. Sorumluluktan korkmuş. Bunca yıl boyunca babam aynı şehirde, başka bir aile ile yaşamış ve benden biraz daha küçük bir kızı olmuş. Sonra babam içmeye başlamış, ikinci karısı onu evden kovmuş. Şimdi yaşlılığında kimse onu istemiyor. Kızı da onu evine almamış. Son umudu ben ve annemmişiz. Ben ise ne yapmam gerektiği konusunda kararsızım.
Bir yandan babam; yıllardır onu bekledim. Ama diğer yandan, bizi bırakıp sadece yardıma ihtiyacı olduğunda ortaya çıktı. En çok annem için üzülüyorum, onun tekrar üzülmesini istemem. Annem, kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenmek için yıllarını, sağlığını verdi, şimdi babam tekrar hayatımıza girdi. Babama biraz düşünmek için zamana ihtiyacım olduğunu söyledim. Annem ise sessiz kaldı, sadece bunun benim kararım olması gerektiğini söyledi.
Hayat bana şunu öğretti: bazen affetmek zor gelir, ama sevdiklerinin huzuru ve yolunun ne anlama geldiğini anlayarak karar vermek gerekir.
