Annem bana büyük bir sır verdi yeni bir daire aldığını söyledi.
Daire şehir merkezine yakın bir yerdeydi. Tek ricamız, kimseye adresi söylemememizdi; çünkü yanlışlıkla ziyaret etmek isteyenler olabilirdi özellikle eşimin anne ve babası, alkol bağımlılığı olan insanlar.
Başta bu durumda üzülmeli miyim yoksa sevinmeli miyim bilemedim. Kimse bana bir seçenek sunmadı. Hırsız gibi sabahın erken saatlerinde eşyaları gizlice yeni evimize taşıdık. Ben yeni evimizin yakınlarında iş aramaya başladım, eşim de yepyeni evimizde yeni düzenimize alışmaya çalışıyordu. Hepimizin içinde bir huzursuzluk vardı. Ya eşimin ailesi bizi tekrar bulur ve kapıma dayanırsa ne olacaktı?
Kısa süre sonra apartmanda asansör görevlisi olarak çalışmaya başladım. İkinci gün, bir kadın asansörde iki kat arasında mahsur kalınca, ben ve bir çalışma arkadaşım yardım etmek zorunda kaldık.
Kabini açtık ve kadını dışarı çıkardık. O kadar korkmuştu ki, bize öyle içten teşekkür etti ki, bakışları ve sesinin titremesi hâlâ aklımda. Onu rahatlatmak için güzel ve nazik sözler söyledim. Diğer insanlardan farklı olduğunu hemen anlamıştım. Onu bırakmak istemedim.
O an, ilk görüşte aşka inanmaya başladım. Kadını eve kadar götürmeye karar verdim; yorulmuştu ve hâlâ sarsılıyordu, bu yüzden onu hafifçe kolumda tuttum. Gözlerinde yaşlar parlıyordu, vücudu titriyordu. Ona sakinleştirici birkaç söz söylemek, sarılmak istiyordum. Eve girdi ve kapıyı arkamdan kapattı.
O gece, kızımı yatırırken ve eşim banyoya giderken, o gün yaşadıklarımızı hüzün ve heyecan içinde tekrar düşündüm. O sıradan kadını bir türlü aklımdan çıkaramıyordum. Kendime engel olamadım; güzelliği, saflığı ve kırılganlığı hep aklımdaydı.
Ertesi gün, işimi bitirdikten sonra tekrar kapısına gittim. Apartmandaki komşusuna onun memleketinden uzaktan bir akrabası olduğumu söyledim. Yalnızca 10 dakikada kadının eşinin hem alkolik hem de sorumsuz biri olduğunu ve iki çocukları olduğunu öğrendim.
Bu haber beni mutlu etti. Sonuçta, huzurlu bir şekilde kendi evime, eşime ve kızıma dönebileceğimi anladım. Başkalarının sorunlarına veya çocuklarına ihtiyacım yok; kendi ailemi ve hayatımı yaşamalıydım.
İçimde büyük bir ferahlama hissettim. Bugünkü yaşadıklarım bana hayatımda başkalarının yükünü taşımamak, huzurun ve kendi ailemin kıymetini bilmek gerektiğini öğretti.
