Kocam, çok sevgi dolu ve mutlu bir ailede büyümüş. Ama babası 57 yaşındayken annesi maalesef vefat etmiş. Tabii, kayınpederim için böylesine zor bir durumda hayata tutunmak kolay olmadı. Biz de şöyle düşündük: onun evini satıp parasını bölüşelim, kayınpederimi de yanımıza alıp, acısı hafifleyene kadar bizimle kalsın. Mantıklıydı.
Başta, en fazla altı ay bizimle kalır, sonra kendi evini alır diye düşündük ama öyle olmadı. Bizde yaşamayı çok sevdi, tahminimizden uzun sürdü. Ne eve katkı yaptı, ne markete para verdi. Ben ona yemek yaptım, çamaşırlarını yıkadım, odasını temizledim. O sadece işe gidip geliyordu; hayatı resmen tatil gibiydi.
Bu şekilde tam 11 yıl bizimle yaşadı. Sonra bize sürekli akıl vermeye, neyi nasıl yapmamız gerektiğini söylemeye, kendi kurallarını koymaya başladı ve artık sıkıldık. Sonunda karar verdik, ona İstanbula yakın, kirası uygun bir ev aldık. Sağlığı gayet iyi, hâlâ dinç bir adam, yalnız yaşamayı başarabilir.
Evini aldık, tüm düzenini kurduk, ihtiyaçlarını karşıladık. Ama kayınpederim şimdi sürekli kalp ağrısı, başka rahatsızlıklar uydurup duruyor; esas amacı, bizimle kalmak. Fakat ben artık gerçekten istemiyorum. Kendi ailemle baş başa kalıp biraz rahatlamak istiyorum. Çok yoruldum. Sence ne yapmalıyım?
