Günlük, 12 Nisan
Bugün eve dönerken bindiğim otobüste yaşadıklarım beni derinden etkiledi. Otobüsteki herkes sessizce camdan dışarıya ya da kendi telefonuna bakıyordu. İstanbulda yağmurlu bir akşamdı; damlaların cama vuruşu bile kimsenin dikkatini çekmiyordu sanki.
Bir sonraki durakta, üstü başı kir içinde, saçı sakalı birbirine karışmış bir adam otobüse bindi. Belki elli yaşındaydı, ama yaşadıkları onu daha yaşlı göstermişti. Buram buram ağır bir koku bir anda otobüsün içine dağıldı. Adam mahcup bir sesle, kısık kısık konuştu:
Allah rızası için, bir parça ekmek parası verin. Üç gündür boğazımdan bir lokma geçmedi, dedi.
Çoğu yolcu ilgisizce başını çevirdi, bazısı cüzdanına uzandı. Fakat tam o sırada, iri yapılı, temiz giyimli bir adam birden yüksek sesle bağırdı:
Açım diyorsun, peki neden işe girmiyorsun? İnsan başkasının parasıyla ne zamana kadar yaşayabilir? Ben bugün işten çıkarıldım, ama kimseye el açmıyorum! Üstelik evim için hâlâ kredi ödüyorum! dedi.
Bağıran adam gayet sağlıklı görünüyordu. Evsiz adam, yere bakarak utanmış bir şekilde, kirli elleriyle ceplerini karıştırmaya başladı. Sonra, cebindeki bütün parasını çıkarıp, az önce bağıran adama uzattı.
Al, bunu benden kabul et. Sana daha çok lazım. İnan, iyi insanlar bana yine yardım eder, dedi yorgun bir sesle.
Sonra inmek için kapıya yöneldi. Adam şaşkınlıkla arkasından koştu, parayı geri vermek için uğraştı. Otobüsteki herkes sessizce onları izliyordu. Kimsenin söyleyecek lafı yoktu.
Adam, evsiz kişiye yetiştiğinde, ona haklı olduğunu anlatmaya çalıştı. Ama evsiz olan adam gülümsedi öylesine içten, başını iki yana salladı ve parayı geri almadı.
Hayat aslında güzel. Dışarıda iyilik hala var. Elindekinin kıymetini bilip, anın tadını çıkarabilmek en güzeli, dedi derin bir sesle.
O an gözyaşlarımı tutamadım; paralar elimde sıkılı duruyordu. Bir yabancıdan, sahip olduğu her şeyi paylaşmaktan çekinmeyen birinden, bu kadar çok şey öğrenebileceğimi hiç düşünmemiştim. Sanırım bugün kalbimin bir köşesine huzur ve insan sevgisi kazındı.
