18 yıl önce Tarıkla evlendim. Onun durumu o zamanlar gerçekten zordu, her şey eski eşinin, yani Nesrinin yüzünden olmuştu. Nesrin, kocasını ve çocuklarını bırakıp başka bir adamla kaçmıştı. Tarık ile Nesrin aslında aşkla evlenmişlerdi. Sonra iki tane çok tatlı çocukları oldu; bir oğlan, adı Doruk, bir de kızları, onun adı da Şirin. Çocuklar daha dördüncü ve üçüncü yaşlarındayken, Tarık işten çıkarıldı. Aile için çok zor bir dönemdi. Nesrin bir şekilde iş aramaya çalıştı, çocuklara ekmek parası bulmaya uğraştı. Tarık ise iyice içine kapandı, arkadaşlarıyla garajda oturup içki içmeye başladı. İşi gücü devlete sövmek, hayatından şikâyet etmekti. Nesrin ise artık çok yorulmuştu ve tam o sırada, hali vakti yerinde bir adam Nesrinin etrafında dönmeye başladı.
Kadıncağız en sonunda dayanamadı, kocasını ve çocuklarını ortada bırakıp sevgilisiyle çekip gitti. Doruk ile Şirin evde tek başlarına kaldı; onları komşular besledi, onlara göz kulak olmaya çalıştı. Bu sırada Tarık ise hâlâ arkadaşlarıyla garajda pinekliyordu, karısının evi terk ettiğini ilk başlarda bile fark edemedi. Kendine geldiğinde ise iş işten geçmişti. Çocuklar artık yurda verilmişti.
Tarıkı ortak bir arkadaşımızın düğününde tanıdım. Samimiyetini ve mahcubiyetini o an sevdim. Sonra görüşmeye başladık, ben de elimden geldiğince ona hayatı tekrar sevdirmeye, kafasını toparlamasına yardımcı olmaya çalıştım.
Düğünden sonra çocukları yurttan almayı teklif ettim. Benim çocuğum olamıyor ama o çocuklara içim çok acıyordu. En başından beri onları kendi evladım gibi sahiplendim. Onlar da bana çok ısındı, zamanla bana anne demeye başladılar. Tam 18 sene geçti. Çocuklar, benim onların biyolojik anneleri olmadığımı hiç bilmiyordu. Derken bir gün, Nesrin ansızın hayatımıza döndü. Çocuklarla buluştu ve onlara biyolojik annelerinin kendisi olduğunu itiraf etti. Doruk gayet soğukkanlı karşıladı, “Benim tek annem var, o da sensin” dedi. Şirin ise daha sıcak davrandı, annesini affetti.
Başta çocukların Nesrinle görüşmesine karşıydım çünkü zamanında yaptığı büyük bir kötülük vardı. Ama şimdi hissediyorum; içinin sızladığını ve çocuklarına telafi etmek istediğini açıkça görebiliyorum. En sonunda düşündüm ki; anne dediğin hem doğurandır hem büyütendir. O yüzden çocuklarımın iki annesi olması gerektiğine karar verdim ve Nesrinin kendini affettirmesi için ona yardımcı olacağım. Hayat bazen böyle işte; insan bazen affederek çoğalıyor.
