Bu ay paralar bir anda yok oldu, bir anda tükendi Mehmet ayakkabılarını bağlarken, girişteki tabureye oturdu.
Elif başını salladı, aynadan toz silmeye devam etti. Adam tanıdık bir plak çaldı.
Harcamaları kısmamız lazım. Ve aileye yardım etmeyi bırakmayı düşünmelisin.
Silinmiş bez havada asılı kaldı. Elif yavaşça Mehmete döndü.
Gerçekten mi? Kesilecek tek şey bu mu?
Mehmet ceketi kapatırken göz teması kurmadı.
Başka ne var ki?
Arkasından kapı hafif bir çınlamayla kapandı.
Mehmet bir anda dışarı çıktı. Elifin içi öfkeyle çalkalanıyordu; sıcak ve ağır bir dalga gibiydi. Elif bezini kovaya attı ve oturma odasına yöneldi.
Büyük Labrador köpeği Boris, köşedeki bebek karyolasına benzeyen yatakta uzanıyordu. Köpek bir gözünü araladı, kuyruğunu yavaşça salladı ve tekrar uykuya daldı. Elif ona bakıyor, öfkesi her saniye büyüyordu.
Beş yıllık evlilik Beş yıllık ortak bütçe, kimse diğerinin harcamalarını sorgulamıyordu. Maaşları neredeyse eşitti Elif büyük bir firmada muhasebeci, Mehmet satış müdürüydü. Hem yaşam hem de zevkler için her zaman yeterli para vardı.
Mehmet hobilerine para harcamaktan kaçınmadı. Haftada iki kez kişisel antrenörle kaya tırmanışı 25000TL. Başka bir antrenörle boks 15000TL. Üstelik ekipmanları her daim yeniliyordu. Boris için premium mama, düzenli veteriner kontrolleri, tımar ve birkaç gün içinde parçalanan oyuncaklar da eklenince ayda en az 50000TLye ulaşan bir harcama yapıyordu.
Elif ise annesine ilaç yardımı annesinin emekliliği çok az, tansiyon hapları çok pahalı. Küçük kız kardeşi Nazlı ve onun küçük kızı Merveye de maddi destek veriyordu eski kocası bir yıl önce ayrılmış, nafaka neredeyse hiç yoktu. Elifin harcamaları ayda 3500040000TL arasındaydı. Ayrıca işyerindeki spor salonu üyeliği yıllık 20000TL, cidden çok tutmayan bir tutardı.
Başta bu düzen kendilerine yetiyordu. Her biri kendi önemsediği şeyi harcıyordu. Fakat geçen yıl yeni bir daire için konut kredisi çekmişlerdi. Bu yıl Mehmetin satışları düşmüş, primleri kesilmişti. Elifin de ikramiyeleri azalmıştı. Kredi ödemeleri hâlâ yapılabiliyordu ama tatil hayalleri, yeni telefon gibi şeyler artık masada değildi.
Bir ay önce Elif nazikçe her ikisinin de kişisel harcamalarını biraz kısmasını önerdi. Mehmet üzüldü, çocuğa döndü ama bir nebze düşündü. Sonra kararını verdi sadece onun harcamalarını kısmak.
Elif telefonu eline aldı, kız kardeşine aramak istedi fakat vazgeçti. Kendini daha da yormak mantıklı değildi. Temizlik yapmaya başladı fiziksel iş her zaman sakinleştirirdi.
İki gün boyunca gergin bir sessizlik hâkim oldu. Mehmet hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Elif öfkesini bir kar topu gibi biriktiriyor, inatla ilerletiyordu. Üçüncü akşam akşam yemeği yerken Mehmet tekrar konuştu.
Elif, ne düşündün? Harcamalar mı?
Çatal tabağa çaldı. Elif gözlerini Mehmete çevirdi.
Neden sadece benim harcamalarımı kısmamız gerekiyor? Senin kaya tırmanışını ve diğer eğlencelerini dokunmayacaksın, anladığım gibi?
Bu tamamen farklı! Mehmet çatalı kenara koydu. Kendime harcadığım para ortak bütçe demektir. Sen ise onu ayrı bir kutuya koyuyorsun!
Ortak bütçe? Elif neredeyse boğulacak kadar öfkeliydi. Senin kaya tırmanışınla ne ilgim var? Borise ayda ne kadar harcadığını unuttun mu?
Bu benim sağlığım! Ve Boris aile fertidir!
Benim annem ve kız kardeşim, çocuğuyla birlikte aile değil mi?
Onlar bizim ailemiz değil!
Elif sandalyeye yaslanıp ellerini göğsüne koydu.
Peki, ayda 6070000TLyi spa, güzellik salonu, masajlara harcayacağımda mutlu olur musun?
Mehmet öyle bir sıçradı ki sandalyeyi neredeyse devirdi.
Bu bir sabotaj! Daha önce böyle bir şey yapmadın! Öyle bir şey söylüyorsun ki sadece kızgınlıktan! Benim spor ihtiyacım var, anlıyor musun? İhtiyacım!
Benim ihtiyacım aileme yardım etmek! Ve ben hâlâ bunu senin kendine harcadığın paradan daha az harcıyorum!
Bu başka bir şey!
Nasıl başka? Elif de masadan kalktı. Bana boks antrenörünün, kuzenimin okul kitabı ihtiyacının neden daha önemli olduğunu açıkla!
Çarpıtmama! Ben sadece mantıklı bir harcama planı istiyorum!
Mantıklı demek, sadece benim tasarruf etmem mi?
İkisi masanın iki yanına boksör gibi ayrıldı. Boris, sahneye çıkmak istercesine sahibine doğru geldi, dizine çarptı.
Sadece senin harcamaların bize fayda sağlamıyor!
Peki ya bizim kazandığımız? Sen duvarları tırmanırken ailemize ne fayda sağlıyor?
Mehmet yanakları kızardı, dönüp yatak odasına kapıyı çarparak gitti. Elif soğuyan akşam yemeğiyle masada kaldı.
Sabah Nazlı aradı.
Elif, her şeyi biliyorum. Mehmet aradı.
Ne zaman?
Dün akşam. Zor günlerimiz olduğunu söyledi, benden para istememesini istedi. Lütfen bizim yüzümüzden kavga etme. Bir şekilde hallederiz.
Naz, mesele para değil, prensip. O, beni kredi için, yemek, kendisi ve köpek için çalıştırmak istiyor, ama ailem kendi çarelerini bulsun istiyor.
Belki uzlaşırsınız, bir yol bulursunuz?
Ne uzlaşması? Ücretsiz hizmetçi olmam mı?
Bu konuşmadan sonra Elif kesin bir karar verdi bu böyle devam edemezdi.
Akşam, Mehmet kapıdan içeri girdiğinde, Elif ona karşı durdu.
Artık ayrı bütçemiz var.
Ne? Mehmet ceketi bile çıkarmadan şaşkınlıkla bağırdı. Elif, aptalca bir şey söyleme!
Artık tartışmakla yoruldum. Herkes kendi yarısını kredi, aidat, markete ödeyecek. Kalan para da istediği gibi kullanılacak.
Bu haksız! Her zaman ortak bütçemiz vardı!
Değişmesi gereken de buydu!
Mehmet bağırdı, aileyi mahvedeceğini iddia etti, ama Elif geri adım atmadı. Ertesi gün ayrı bir banka kartı açtı, maaşını ona aktardı.
İlk hafta Mehmet gururlu durdu. İkinci haftada tasarruf yapması gerektiğini şikayet etmeye başladı. Ay ortasına gelindiğinde parası bitti, iki tırmanışı iptal etti, Borise ucuz mama alması gerekti.
Elif, yeter artık! o, akşam yemeği hazırlarken ona yaklaştı. Çocuk gibi davranıyorsun?
Ben kendi paramı yöneten yetişkin bir insanım.
Ama biz bir aileyiz! Elif
Aile, ama bu demek değil ki senin paramı geri vereceğim.
Mehmet dişlerini sıktı ve çıktı.
Bir ay daha geçti. İlişkileri daha da kötüleşti. Neredeyse hiç konuşmuyorlardı, farklı odalarda uyuyorlardı Mehmet kanepede, Elif ise yatakta. Boris iki evin arasında dolanıyor, geceleri hıçkırıyordu.
Maaş gününde Mehmet bir tartışma patlattı.
Bu sirki bırak! Ortak bütçeyi geri alalım! Eskisi gibi!
Neden? Elif tırnaklarını boyarken.
Param azaldı!
Harcamaları kısmalısın.
Sporu bırakamam! Sağlığım için!
Ben de aileye yardım etmeden duramam. Vicdanım izin vermez.
Ne vicdan? Mehmet bağırdı. Sen bencil birisin! Sadece kendinle ilgileniyorsun!
Elif yavaşça ayağa kalktı, Mehmete baktı.
Ben bencil miyim? Ben, sevdiklerime yardımcı olmaya çalışan biriyim. Sen ise sadece kasların ve eğlencelerle düşünen bir hayırsever misin?
Senin bir faydan yok! Sadece para transferi yapabiliyorsun!
Benim ne faydam? Duvar tırmanmak ve köpeği beslemek mi?
Niye seni evlenmiştim ki?
Elif çantasını çıkardı, kıyafetlerini topladı. Mehmet kapıda donakaldı.
Ne yapıyorsun?
Kız kardeşime gidiyorum. Bıktım artık.
Elif, bekle, sakin konuşalım
Ne konuşalım? Sen beni bencil dedin. Boşuna ne?
Çantayı kapatıp geçerken Boris hüzünle havladı.
Nazın bir odalı dairesi sıkıydı Naz, Elif ve küçük Merve. Ama huzurluydu. Kimse harcamaları raporlamıyordu, kimse bencil demiyordu.
Bir hafta içinde Elif boşanma davası açtı. Mehmet aradı, mesaj attı, Nazın evine bile geldi, ama içeri alınmadı. Bir kez daha geri dönmesi için yalvardı, her şeyin değişeceğini söyledi. Elif kararını zaten vermişti.
Daire hızlı satıldı semt iyiydi, yenilenmişti. Eşyalar yarı yarıya bölündü, mobilyalar da aynı. Borisi Mehmet aldı.
Elif, kalan yarısıyla eski ama sıcak bir mahallede küçük bir bir odalı daire kredisi aldı. Biraz tadilat gerekiyordu, ama kimse cüzdanına dokunmadı.
İlk ay annesini bir sağlık ocağına gönderdi uzun zamandır sözünü tutmuyordu. Naz ve Merveye yeni bir laptop aldı, eğitimleri için. Kendine de güzel bir spor kulübü üyeliği, havuzlu bir spor salonu aldı.
Akşam çayını içerken telefonunda Mehmetten okunmamış bir mesaj belirdi; hata yaptığını, değişeceğini söyleyen bir şey. Silip yanıtlamadı.
Küçük daire şimdi sadece ona aitti. Para da sadece ona aitti. Ve artık istediği gibi harcayabiliyordu; başkalarının koçları, köpekleri ya da doğru olduğu söylenen şeyler için bir bakışı yoktu.
