Bir sandviç ve 15 yıllık bir sır
Bazen insana basitçe bir iyilik yapıyorum gibi gelir. Ama ya bu iyilik, geçmişimizdeki bir kapının anahtarıysa?
Bugün size Barışın hikayesinden bahsetmek istiyorum. Bir cümleyle özetleyelim: Başkasının derdine kayıtsız kalmayın, bir bakmışsınız hayatınız değişmiş!
**1. Sahne: İnsanlık Testi**
Barış ve kız arkadaşı Şebnem, Kadıköyde bir parkta oturmuş, güneşin ve nefis simitlerin tadını çıkarıyorlardı. Her şey güzeldi ki, üstü-başı toz içinde küçük bir çocuk, elinde kırık tahta bir kamyonetle yanlarına geldi.
Şebnem hemen yüzünü ekşitti, kolunu sallayarak:
**”Çekil git, nefes alamıyorum!”** diye burun kıvırdı, çocuğa bile bakmadan.
**2. Sahne: Şefkat Hamlesi**
Barış, o umut dolu, yaşlı gözlere bakmaya gönlü razı olmadı. Şebnemin surat asmasına aldırmadı, poşetindeki sandviçi çıkarıp çocuğa uzattı.
**”Al bakalım, hepsi senin,”** dedi Barış yumuşak bir sesle.
Çocuk sandviçi titreyen elleriyle aldı. Ama Barışın şaşkın bakışları arasında, yemeğe başlamadı. Fırlayıp alelacele oradan uzaklaştı.
**3. Sahne: Sır Dolu Köşe**
Barışın içine bir kurt düştü; merak mı, yoksa başka bir his mi bilinmez, gizlice çocuğu takip etti. Eski bir bakkalın arkasındaki loş köşede, yere serili paçavraların üstünde yaşlı bir kadın yatıyordu. Çocuk sandviçi dikkatlice açtı, ufak ufak parçalara bölüp kadına yedirmeye başladı. Barış köşede donar kaldı, yüreği ağzına geldi.
**4. Sahne: Kaderin Takısı**
Kadıncağız zayıfça gülümsedi, boynundan eski püskü bir gümüş madalyonu çıkarıp çocuğun avucuna koydu. Barış yaklaşınca, her şey bir anda durdu; park lambasından süzülen ışık, madalyonun üstüne düştü.
Bu oydu Tam 15 yıl önce annesinin kaybolduğu gün boynunda olan, üzerinde zambak kabartması bulunan, o meşhur madalyon.
**HİKAYENİN FİNALİ:**
Barış artık gölge değil, adam gibi ortaya çıktı; sesi titrek:
**”Bunu bunu size kim verdi?”** dedi, madalyonu işaret ederek.
Kadın dalgın bakışlarını ona çevirdi. Uzun uzun yüzünde gezindi bakışları, ardından birden gözleri yaşlarla doldu.
**”Barış?.. Oğlum, sen misin?”** diye fısıldadı zor duyulan bir sesle.
Meğer 15 yıl önce geçirdiği trafik kazası sonrası annesi hafızasını kaybetmiş. Kim olduğunu, nereden geldiğini hatırlayamamış. O günden itibaren sokaklarda yaşamış; yalnızca tesadüfen tanıştığı küçük bu yetim çocukla ve bazen onu doyuran iyi yürekli insanlarla hayatta kalabilmiş. Tek hatırası ve umudu, göğsünde taşıdığı o madalyonmuşbelki bir gün, yolu eve çıkar diye sakladığı.
Barış çömeldi, dizleriyle asfalta, elleriyle annesine kapandı. Şunu anladı: Eğer Şebnemin dediğini yapıp çocuğu kovsaydı, hayatının yarısı hasretle geçtiği annesinin izini asla bulamayacaktı.
**Çıkarılacak Ders:** Kalbiniz, gözlerinizden çok daha fazlasını görür. Tanımadığınız birine iyilik yapmaktan çekinmeyin; belki de, mutluluğunuza giden yolun anahtarı onun cebindedir.
