Bir Sandviç Her Şeyi Değiştirdi
Bazen hayat insana adaletsiz ve acımasız gibi gelir. Elif de tam olarak böyle hissediyordu, lüks bir restoranın mutfağında, patronunun sert sözlerini dinlerken. Bugün onun burada çalıştığı son gündü, fakat olayların nasıl gelişeceğinden habersizdi.
Sahne 1: Öfke ve Sessiz Tanık
Mutfakta tencere ve tabak sesleri yankılanıyordu; fakat restoran müdürü Yavuz Beyin sesi her şeye baskın geliyordu. Yüzü öfkeyle kıpkırmızı kesilmişti, parmağını kapıya uzatarak bağırıyordu:
Seninle yolumuz buraya kadar! Hadi hemen eşyalarını topla ve burayı terk et. Bir dakika sonra seni burada istemiyorum! diye çıkıştı genç garsona.
Elif başını öne eğmiş, gözyaşlarını zor tutuyordu. O sırada köşedeki küçük personel masasının başında yaşlı bir adam oturuyordu. Üstündeki ceket eski, yüzünde yorgunluğun izleri vardı. Elinde yarısından fazlası içilmiş bir çay bardağı; sessizce tüm olanları izliyordu.
Sahne 2: Son Jest
Yavuz Bey, Elife son bir hakir bakışı attıktan sonra mutfaktan hızla çıktı. Elif derin bir nefes aldı, gözyaşını önlüğünün ucuyla sildi. Dolabından, annesinin ona evde hazırladığı, özenle paketlenmiş sandviçi çıkardı bugünkü tek yemeği buydu.
Bir an için yaşlı adamın halini düşündü, ona mahzun bir tebessümle yaklaştı. Sandviçi nazikçe masasına bıraktı.
Buyurun, bugün benim yememe gerek yok, sizin çok daha fazla ihtiyacınız var. Afiyet olsun dedi kısık bir sesle.
Sahne 3: Beklenmedik Gelişme
Tam o esnada Yavuz Bey tekrar mutfağa daldı. Elifin hâlâ orada olduğunu görünce iyice öfkelendi. Kolundan tutup kapıya doğru itmeye çalıştı.
Ne dedim ben sana? Hadi, defol buradan! diye bağırdı.
Fakat bir anda akıl almaz bir şey oldu. Yaşlı adam birden ayağa kalktı. Duruşu birden dimdik olmuş, bakışları buz gibi keskinleşmişti. Eski ceketinin iç cebinden parlak bir platin kartvizit çıkardı.
Sahne 4: Hesap Zamanı
Yavuz Bey, kartı görünce bir anda sapsarı kesildi. Yaşlı adam ona dik dik bakarak gür sesiyle konuştu:
İnsanlara saygısızca davranmanın ve değer vermemenin bedelini ödedin, dedi sarsılmaz bir otoriteyle.
Elif şaşkınlıktan elleriyle ağzını kapadı. Yavuz Bey kekelemeye başladı:
Efendim sahibi siz miydiniz… ben bilmiyordum… sadece…
Hikayenin Sonu
Yaşlı adam, Yavuz Beyi tamamen görmezden gelerek Elife döndü. Sesi yumuşak, bakışları samimiydi:
Adın Elif, değil mi? Benim adım Hasan Cemil. Uzun zamandır bu işletmeyi vicdanlı birine emanet etmek istiyordum. Sanırım o kişiyi buldum. Teklifimi kabul eder misin?
Elif duyduklarına inanamadı. Muhtaç sandığı o adam, aslında bütün restoran zincirinin sahibiydi ve işleri görmek için gizlice buraya gelmişti.
O gün Elifin sade bir garson olarak son günüydü. Ama aynı zamanda yeni, bambaşka bir hayatının ilk günü oldu.
**Hayatın dersi şu:** Karşındaki insanın kim olduğunu bilemezsin. Fakat zor zamanda bile insanlığını kaybetmezsen, hayat bir gün mutlaka seni ödüllendirir.
